Moaiste Tiid Fan It Jier

Bûten skynt de sinne

‘k Bin klear om fuort te gean

Ik sil nei bûten rinne

Sjoch ik myn leafste stean

De sinne hat syn wurk al dien

Se sjocht der strieljend út

Hé wer giesto hinne, seit se

En jout my in tút

 

Ik soe nei myn freonen ta

harren helpe op it lân

Mar dat kin no wol wachtsje

Ik pak har by de hân

Do en ik tegearre

De dei dy is fan ús

We kinne oeral hinne

Of we bliuwe lekker thús ?

 

It is moai waar, de sinne skynt, de minsken binne blier

De temperatueren rinne op, de moaiste tiid fan…. it jier.

 

Refrein

Do en ik, tegearre, wy hâlde fan elkoar

Do en ik, tegearre, ik wol net wer in oar

Dûnsjend yn de sinne, sa waarm fan de leafde

Sil dy nea ferlitte,

do bist my, fan aldergrutste wearde

 

Wy gean nei de wetterkant,

ús boatsje leit al klear

De seilen wapperje yn de wyn,

wat wol in mins nog mear.

Wy sa mei syn twaen

op de fryske mar

De soele wyn strykt om ús hinne,

ik reitsje yn’e war

 

It is moai waar en it wurd al jûn, de minsken binne blier

De temperatueren rinne op, en yn myn holle wurd it skier…

 

 

Refrein

Do en ik tegearre, wy hâlde fan elkoar

Do en ik tegearre, ik wol net wer in oar

Dûnsjend yn de jûn, sa waarm fan de leafde

Sil dy nea ferlitte,

do bist my, fan aldergrutste wearde

 

De waarme wyn, yn de nacht, de moanne hat ús heart

Wat wy doe belibbe ha, dat ferjit ik net….

 

Refrein

Do en ik tegearre, wy hâlde fan elkoar

Do en ik tegearre, ik wol net wer in oar

Dûnsjend yn de jûn, sa waarm fan de leafde

Sil dy nea ferlitte,

do bist my, fan aldergrutste wearde

Sil dy nea ferlitte,

do bist my, fan aldergrutste wearde

 

 

                                                                                            © DIE TWA 2011